– Van Egypte naar Atlantis – Wim Zitman

Atlas - Aangepast CM rondom groterVan Egypte naar Atlantis
De Boven- en Onderwereld van Osiris

Auteur: Wim Zitman
Boekvorm: paperback, geïllustreerd met zwart-wit afbeeldingen en kleurfoto’s
Pagina’s: 288
Uitgever: Walburg Pers
Uitgebracht: maart 2013
ISBN: 978.90.5730.909.0


 

Bespreking:Geen één mysterie spreekt zo tot de verbeelding als Atlantis. Heeft dit bijzondere eiland dat verzonken zou zijn onder de zeespiegel, nu wel of niet bestaan? Plato schreef erover en vóór hem de Atheense dichter Solon en vele schrijvers uit de klassieke oudheid na hen maakten ook melding van Atlantis. De algemeen gehandhaafde stelling onder geleerden in deze moderne tijd is dat de ondergang van Atlantis eigenlijk de teloorgang van het Minoeïsche rijk voorstelde en als locatie komt vervolgens het eiland Santorini in beeld. Dat eiland verging als gevolg van een vulkaanuitbarsting. Desondanks heeft niemand tot nog toe daadwerkelijk kunnen aanwijzen waar dat eiland gelegen zou hebben. Hoewel…Wim Zitman lijkt thans de juiste locatie te hebben gevonden en dat is niet in de Middellandse zee, al is ook hij het er over eens dat een natuurramp zorgde voor de ondergang van het mythische eiland. Hij schrijft over zijn bevindingen in zijn nieuwste boek ”Van Egypte naar Atlantis” dat is verschenen bij uitgeverij Walburg Pers.

Wim Zitman studeerde bouwkunde en astronomie, maar is jaren geleden, zoals zo veel mensen, gefascineerd geraakt door het Oude Egypte. Hij ontdekte dat de Egyptenaren ons meer te vertellen hadden dan alleen maar de kunst van immens grote grafkamers bouwen en hij besloot dieper onderzoek te gaan doen naar deze oude cultuur. Voor dit onderzoek specialiseerde hij zich in egyptologie en bij bestudering van de hiërogliefische teksten, kwam hij tot de conclusie dat de Egyptenaren beschikten over grote astronomische kennis. Hun belangrijkste doelstelling was om de verbinding tussen hemel en aarde aan te geven door middel van grote bouwwerken als de piramides, onder het hermetische motto “zo boven, zo beneden”. Tevens hadden de bouwwerken tot functie om hun kennis door te geven aan komende generaties. Inmiddels heeft Zitman al diverse werken over het oude Egypte gepubliceerd, waaronder “Het Horus Enigma”. Daarin beschrijft hij de ontdekking dat niet alleen de piramides van Gizeh op de sterrenconstellatie Orion georiënteerd zijn, zoals de andere onderzoeker Robert Bauval eerder beweerde, maar dat ze deel uitmaken van een groter patroon dat langs de gehele Nijl is terug te vinden, te weten de sterke arm, het symbool van de Schepper.

Maar het onderzoek ging verder en leidde Zitman naar de ontdekking van Atlantis. Volgens de auteur is namelijk op de muren van de Horus-tempel te Edfu, Egypte te lezen dat de herkomst van de Egyptenaren is terug te leiden naar een eilandenrijk in de Atlantische Oceaan. Die groep is bekend geworden als de Canarische eilanden en bestaat uit 7 grote eilanden en een aantal kleine eilanden, maar in een ver verleden waren er 10 grote eilanden geweest. De grootste berg werd weergegeven als de “oerberg, die uit het water oprees”. Echter, door de forse inslag van een meteoriet heeft er een verschuiving plaatsgevonden van het aardoppervlak met als gevolg dat een deel van Afrika omhoog werd gedrukt en dat de drie eilanden door de stijgende zeespiegel onder water verdwenen. Overlevenden slaagden erin Libië te bereiken en vandaar uit trokken ze naar Egypte. Die drie verdwenen eilanden zijn overal in de Egyptische cultuur terug te vinden. Het Gizeh-plateau met de drie piramides herinneren aan het verloren rijk en ook in de hiërogliefen is het symbool terug te vinden. Het thema van de sterke arm keert ook in”Van Egypte naar Atlantis” terug, want in het voormalige thuisland heerste de religie van Osiris, waarin de cyclus van leven en dood centraal stond. Toen het nieuwe land Egypte werd gezien als een nieuwe fase tot leven, een wedergeboorte dus, vond dat zijn weerslag in de religie. Vanaf dat moment werd de god Horus beschouwd als de wedergeboorte van Osiris. Zitman staat uitgebreid stil bij de uitbeelding van deze goden, die aan te wijzen zijn aan het hemelfirmament.

“Van Egypte naar Atlantis” is het verslag van een fascinerende theorie en de argumenten, die Zitman aandraagt, pleiten inderdaad voor aanname van deze theorie. De auteur beroept zich naast de schrijvers uit de klassieke oudheid, ook op satellietfoto’s van NASA, die de verzonken bergen laten zien. Een ander opvallend feit is dat diverse culturen uit het verleden als eerste de godin aanbeden te hebben, die geïdentificeerd werd met de oeroceaan. Verder maakt hij gebruik van de geometrie om aan te tonen dat de ligging van de drie verzonken eilanden precies overeen komen met de grote berg, waarover de Egyptenaren spraken in hun legendes. Daarin spraken zij ook over “de grote vloed”, die hun thuisland had verzwolgen.

Bovendien, zo stelt de auteur verder, is die oceaan niet voor niets de Atlantische Oceaan genoemd en toch is iedereen aan dit feit voorbij gegaan volgens hem. Kortom, Zitman concludeert dat de geleerden het wetenschappelijk beeld van de wereld en haar oude culturen dringend moeten veranderen. Er is immers genoeg bewijs verzameld om tot andere oordelen te komen, vooral omdat de oude theorieën nog teveel ruimte laten voor vragen. Doch evenals met zijn theorie over de hoge kennis van de astronomie bij de Egyptenaren gebeurde, vindt ook deze stelling over de locatie van Atlantis geen gehoor bij andere Egyptologen. Acceptatie betekent immers dat alle voorafgaande leerstellingen bijgesteld dienen te worden. In plaats daarvan blijft men liever met vragen zitten, die steeds leiden tot allerhande discussies zonder tot daadwerkelijke oplossingen te komen, terwijl ook in andere culturen dezelfde legendes een grote rol spelen. De legende van de enorme overstroming lezen we namelijk ook in de Bijbel, toen Noach door God bevolen werd om een ark te bouwen voor de naderende zondvloed. Ook het symbool van de sterke arm als vertegenwoordiging van God is in de Bijbel te vinden, onder meer in Exodus. Zolang het tegendeel niet onomstotelijk is bewezen, verdienen mensen als Zitman en Bauval dan niet op zijn minst het voordeel van de twijfel?

Wim Zitman heeft met zijn nieuwste boek opnieuw een opmerkelijke prestatie geleverd. Daarbij heeft hij rekening gehouden met de lezers, die minder vertrouwd zijn met zijn theorieën, want het boek is rijkelijk voorzien van duidelijk tekeningen, die een waardevolle aanvulling op de tekst zijn. Helaas zijn er wel enige punten van kritiek aan te wijzen. Zo herhaalt de auteur zich veelvuldig. Steeds komt hij terug op de drie bergen en hun betekenis voor de Egyptenaren en dat gaat op een bepaald moment lichtelijk irriteren. Daarnaast zijn de vertalingen van de Egyptische teksten weergegeven in het Engels, het nut daarvan zal de lezer geheel ontgaan en door sommigen zelfs als storend ervaren worden. Ondanks de kritiek blijft “Van Egypte naar Atlantis” een interessant boek, omdat de auteur een nieuw licht werpt op de aloude beschavingen.

Beoordeling: X X X  Goed

%d bloggers liken dit: